Rođena je 8. avgusta 1929. godine u Beogradu, od oca  Milorada, inženjera i majke Vidosave. Osnovnu školu i gimnaziju završila je u Beogradu. Diplomirala je na Geološko-paleontološkoj grupi Prirodno-matematičkog fakulteta Univerziteta u Beogradu 12. februara 1953. godine. Po diplomiranju, dva meseca je radila u Zavodu za geološka i geofizička istraživanja NR Srbije u Beogradu; 1. novembra 1953, zaposlila se u Prirodnjačkom muzeju, u kojem je ostala sve do odlaska u penziju, 20. avgusta 1993. godine.

Naučna delatnost Nene Mihajlović obuhvatala je geologiju, paleontologiju i paleozoologiju. Bila je član Srpskog geološkog društva i Muzejskog društva Srbije. Učestvovala je na domaćim i međunarodnim skupovima; u Glasniku Prirodnjačkog muzeja, Geološkim analima Balkanskoga poluostrva i međunarodnim časopisima objavila je brojne radove, među kojima su najznačajni: „Stratigrafski i paleontološki prikaz novih amonitskih vrsta iz klauskih slojeva Grebena“, „Srednje jurska fauna sa planine Budoš (Nikšić)“, „Elipsaktinijski krečnjaci Srbije“, „Graptolitska fauna Zvonačke banje“, „Klauska fauna dogera okoline Donjeg Milanovca (istočna Srbija), „Prikaz hidrozojske faune titonskih krečnjaka Srbije“, „Donjekredni korali iz istočne Srbije“. Učestvovala je u organizaciji i realizaciji više od 30 muzejskih izložbi i pratećih publikacija.

Tokom četiri decenije dugog rada prošla je sva muzeološka zvanja – od kustosa pripravnika do muzejskog savetnika; uporedo je napredovala i u naučno-istraživačkoj delatnosti. Kao stipendista Bečkog univerziteta bila je na jednomesečnom stručnom usavršavanju u Beču 1958. godine. Doktorsku disertaciju „Silurski graptoliti istočne Srbije“ odbranila je na Rudarsko-geološko-metalurškom fakultetu Univerziteta u Beogradu 2. jula 1973. i stekla zvanje doktora geoloških nauka. Obavljala je funkciju šefa Geološkog odeljenja i bila deo tima naučnih saradnika Naučno-istraživačke jedinice Muzeja.

Bila je rukovodilac dve velike zbirke – fosilizovanih beskičmenjaka paleozoika i mezozoika. Zahvaljujući svom znanju, trudu i iskustvu, kao i čestim odlascima na terenska istraživanja unapredila je ne samo kvantitativno fond navedenih zbirki već je identifikovala i determinisala glavninu sakupljenog materijala. Najveći deo svog radnog veka Nena Mihajlović je posvetila proučavanju i naučnoj odredbi fosilizovanih graptolita ordovicijuma i silura, otkrivenih na lokalitetima u istočnoj Srbiji (centralni Kučaj i šira okolina Zvonačke banje), na osnovu kojih je definisana geološka starost tih terena. S obzirom da je njena dugogodišnja prijateljica i koleginica sa studija, Smiljana Mima Stojanović, takođe geolog, živela i radila u Australiji, obezbedila je da Prirodnjački muzej na poklon dobije replike Edijakara faune iz južne Australije. U okviru Zbirke beskičmenjaka mezozoika, u kooautorstvu sa kustosom Zarijom Bešićem, naučno je obradila veliki broj primeraka, uključujući predstavnike amonita i prateće faune Durmitora, Sinjajevine i Nikšićke Župe (Crna Gora), a potom amonita, sunđera i korala iz istočne i zapadne Srbije, u saradnji sa Dragicom Turnšek, slovenačkim paleontologom. Po mom dolasku u Muzej (1993), iste godine kada se Nena Mihajlović penzionisala, preuzela sam rukovođenje zbirkama koje je ona vodila i od nje „nasledila“ kancelariju u kojoj je sedela. Upravo na primopredaji kancelarije došapnula mi je „ne daj je nikom…“.

Na vest o smrti Milene Mihajlović, koleginica Desa Đorđević Milutinović napisala je da se Paleobotanička zbirka kojom ona danas rukovodi – zahvaljujući Neni može pohvaliti bogatom kolekcijom od oko 500-600 primeraka devonskih biljaka iz istočne Srbije, koje su u to vreme (60-te godine prošlog veka) prvi put otkrivene na području tadašnje Jugoslavije.

Na terenska istraživanja Nena Mihajlović najčešće je išla timski, sa kustosima Božidarom Matejićem, Velimirom Miloševićem, Vojislavom Simićem, Aleksandrom Kostićem i preparatorom Nikolom Nedeljkovićem. Posebno su značajna njihova detaljna geološka istraživanja, sprovedena u periodu 1965–1970, u delu Đerdapske klisure koji je planiran da bude potopljen akumulacionim jezerom nakon izgradnje brane na Dunavu uzvodno od Kladova. Tada su sakupljeni izvanredno očuvani primerci fosila životinja (amoniti, belemniti, brahiopodi, školjke, puževi) i biljaka, koji danas uglavnom predstavljaju paleontološke raritete jer deo nekadašnjih fosilonosnih nalazišta na tom prostoru više ne postoji.  

Nena Mihajlović bila je dugogodišnji član hora „Beogradski Madrigalisti“; sa njima je proputovala pola sveta, a sa tih putešestvija, osim lepih utisaka – donosila je i materijal za zbirke. Među njima se mogu pronaći različiti fosili biljaka i životinja iz Nemačke, Austrije, Italije, Poljske, Čehoslovačke, SSSR i Velike Britanije, koji su nezaobilazni eksponati na izložbama Muzeja.

Još mnogo toga bi se moglo reći i napisati o Neni Mihajlović i njenom životu. Da se udala kasno, da je svog supruga Đorđa Pavlovića mnogo volela, ali ga je rano izgubila. Da je često putovala i da je svoja iskustva sa putovanja nesebično delila. Da nijednu muzejsku izložbu nije propuštala, kao ni mnoge muzejske proslave na kojima je bila rado viđen gost. Ili njenu priču o porodičnom stablu čuvenog Borisava Bore Stankovića, čija je dalja rođaka bila.

Podsećanje ovom prilikom završiću kratko i jednostavno – volela je život, svoj posao i putovanja, spajajući ih međusobno. Neka ti je večna slava draga naša Neno.

Aleksandra Maran Stevanović